Paylaşamadığımız Huzur

​Bir yanda ışıltılı hayatlar, lüks tüketim ve sınır tanımayan harcamalar; diğer yanda ise en temel gıdaya ulaşmak için her gün hesap yapmak zorunda kalan milyonlar…

Bugün sokağa çıktığımızda gördüğümüz bu derin uçurum, sadece bir ekonomik tablo değil, aslında toplumsal huzurumuzun önündeki en büyük engeldir.

​Bir evin mutfağında tencere kaynamıyorsa veya o tencereden her geçen gün bir lokma daha eksiliyorsa, orada sadece geçim derdi yoktur.

Orada, mevcut ekonomik düzenin işleyişine dair ciddi bir “durup düşünme” gerekliliği vardır.

Komşusu açken tok yatmayı içine sindiremeyen bir kültürden gelen bizler için, bu mesafe sadece bir gelir adaletsizliği değil, aynı zamanda bir vicdan meselesidir.

​Peki, Ne Yapmalı?

​Bu tabloyu değiştirmek ve yeniden “biz” olabilmek için aslında karmaşık formüllere gerek yok.

İşte atılabilecek bazı temel adımlar:

​Gıdanın sofraya ucuz gelmesi için tarladaki çiftçinin maliyeti düşürülmeli.

Mazot ve gübre gibi temel giderler desteklenirse, bu doğrudan mutfağımıza indirim olarak yansır.
​
Bir tarafta tonlarca gıda çöpe giderken diğer tarafta insanlar açlık çekmemeli.

“Gıda Bankacılığı” gibi sistemlerle artan ürünler ihtiyaç sahiplerine ulaştırılmalı.

​Tarladan sofraya gelen ürünlerin fiyat artışları sıkı denetlenmeli.

Aradaki haksız kazanç kapıları kapatılarak fiyatlar makul seviyelerde tutulmalı.
​
Mahalle kültürümüzü canlandırarak, durumu iyi olanların yerel dayanışma ağlarına daha fazla destek vermesi teşvik edilmeli.

​Sonuç olarak;

​Huzur, sadece cebimizdeki para değil, herkesin karnının doyduğundan emin olduğumuz bir toplumda yaşamanın verdiği güvendir.

Sofralar arasındaki bu uçurumu kapatmak, sadece bir ekonomik tercih değil, hepimizin ortak sorumluluğudur.